● آورده اند کـــه ...

بزرگی را از اکابر – که در ثروت، قارون زمان خود بود– اجل در رسید؛ امید از زندگی قطع کرد. جگر گوشگان خود را که طفلان خاندان کرم بودند حاضر کرد و گفت : ای فرزندان، روزگاری در کسب مال زحمت های سفر و حضر کشیده ام و حلق خود را به سر پنجه ی گرسنگی فشرده تا این چند دینار ذخیره کرده ام. زنهار، از محافظت آن قافل مباشید و به هیچ وجه دست خرج بدان میازید و یقین دارید که :
زرعزیز افریده است خدای
هر که خوارش بکرد، خوار بشد!
اگر کسی با شما سخن گوید که پدرتان را در خواب دیدم قلیه ی حلوا می خواهد؛ زنهار به مکر آن فریفته مشوید که من آن نگفته باشم و مرده چیزی نخورد! اگر من خود نیز در خواب با شما نمایم و همین التماس کنم، بدان التفات نباید کرد که آن را اضغاث احلام خوانند؛ باشد آن دیو نماید ! یقین کنید من آنچه در زندگی نخورده باشم، در مردگی تـمنّا نکنم ! این بگفت و جان به خزانه ی مالک دوزخ سپرد.

اخلاق الاشراف – عبید زاکانی

نوشته شده توسط Ali

● من یک رفتگر بودم !

آن روز که پسری لاغر اندام با چهره ای رنج کشیده، مدال نخستین نفر المپیاد جهانی را در سوئد به گردن آویخت، هیچ یک از رقبایش فکر نمی کردند که وی روزی رفتگر دانشگاه بوده و حتی یک ساعت هم سر کلاسهای درس دبیرستان حاضر نشده است.
حجت اله سلیمی زاده در سال 1349 در یکی از روستاهای خلخال، در خانواده ای فقیر چشم به جهان گشود و در کودکی پدر خود را از دست داد. در اولین سال تحصیلی در راه مدرسه به زمین خورد و از ناحیه ی کمر آسیب دید و روانه ی بیمارستان شد. از زمان حادثه تا بهبودی کامل سه سال طول کشید و در سن ده سالگی دوباره تحصیل خود را آغاز کرد. مشکلات اقتصادی باعث شد تا او در سن شانزده سالگی خانواده را ترک کرده ، راهی تهران شود.
او مدتی از این شرکت به آن شرکت رفت تا در نهایت در شرکت پاک پی که کار نظافت دانشگاه شهید بهشتی تهران را به عهده داشت، به کار مشغول شد. پس از یک هفته کار، شرکت پاک پی را رها کرد و در یک تولیدی مشغول کار شد. اما به دلیل ساعات طولانی کار، پس از یک هفته این کار را نیز رها کرد. پس از ترک تولیدی تغییراتی در ذهن او نقش بست و با خود عهد بست به دلیل فضای علمی دانشگاه دوباره به آن شرکت خدماتی برگردد و ضمن کار، تحصیلات دوران راهنمایی خود را به طور متفرقه شروع کند.
کارش را که شروع کرد به همراه چند کارگر، در یک خانه ی نیمه ساخته در فرحزاد مسکن گزید. جایش بسیار تنگ بود. برق نداشت و برای روشنایی از یک چراغ نفتی استفاده می کردند. مطابق برنامه ای که برای خود تهیه دیده بود، کتاب های اول راهنمایی را با پول اندکش آماده کرد و در میان تمسخر و تعجب هم اتاقی هایش مطالعه را شروع کرد. وی به روزهای روشن و زیبایی که در ذهن خود تصور کرده بود می اندیشید.
انسان وقتی به این نتیجه برسد که بیهوده آفریده نشده می تواند با کشف توانایی های بی حد و مرز خدایی درون خود، سرشار از امید به زندگی شود.
این جوان با اراده تحصیلات دوره ی راهنمایی خود را با موفقیت پشت سر نهاد و تحصیلات متوسطه اش را در رشته ی ریاضی فیزیک آغاز کرد. درسال دوم دبیرستان با لیاقتی که از خود نشان داد به عنوان نماینده ی ایران در المپیاد ریاضی به کشور سوئد اعزام شد و مقام اول المپیاد ریاضی را در بین دانش آموزان سراسر جهان به خود اختصاص داد. موج مثبت زندگی او آغاز شده بود.
او سال بعد نیز به عنوان نماینده ایران در المپیاد ریاضی به کانادا اعزام شد و در آن سال نیز مقام دوم جهان را از آن خود کرد. در کنکور سراسری در رشته ی ریاضی فیزیک نفر اول شد و در رشته ی الکترونیک دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد.
سلیمی زاده مثال بارزی است از تمام افرادی که مغلوب محیط و شرایط نشده و به آنچه هستند یا بودند قانع نمی شوند! وی می گوید : « بهره ی هو شی من با بقیه برابر بود و حتی کمتر! به نظر من هوش و استعداد فقط عامل است، پشتکار و همت بلند است که حرف آخر را می زند. »
سلیمی زاده پس از گذراندن یک ترم موفقیت آمیز در دانشگاه شریف رشته خود را تغییر داد و مشغول تحصیل در رشته ی پزشکی دانشگاه تهران شد.
او مقالات زیادی در مورد مسایل ریاضی نوشته است و علاوه بر تحصیل ، هفته ای دو روز در دانشگاه الزهرای تهران ریاضیات تدریس میکند و بعد از ظهرها ازساعت 1 الی 6 در قسمت انتشارات دانشگاه شهید بهشتی تهران کار میکند. یعنی همان دانشگاهی که روزی رفتگر آن بود !


نوشته شده توسط Ali